Biliński Marek

Biliński Marek

Biliński Marek (ur. 1953 roku w Szczecinie) multiinstrumentalista i kompozytor muzyki elektronicznej, absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu, członek Akademii Fonograficznej ZPAV. Inspirował się takimi zespołami, jak Yes, Genesis, Emerson, Lake & Palmer oraz japońskim pionierem elektroniki Isao Tomitą. W latach 1975-1980 grał w zespole Haem. W 1977 roku, jako jeden z pierwszych kompozytorów w Polsce, zakupił kultowy syntezator Minimooga. W latach 1980–1983 grał na instrumentach klawiszowych w zespole rockowym Bank, jednak największą sławę przyniósł mu pierwszy solowy album „Ogród Króla Świtu” (1983) oraz kultowy wideoklip do „Ucieczka z tropiku” (1984), zmontowany ze scen kraks z filmów o Bondzie. Jego twórczość wspierał Jerzy Kordowicz, wybitny popularyzator muzyki elektronicznej z radiowej Trójki. W 1984 roku muzyk nagrał płytę „E=MC²”, a dwa lata później (w 1986 roku) kolejną zatytułowaną „Wolne loty”. Na niej znalazł się hit „Stare dobre czasy”. W latach 1986-1990 artysta był wykładowcą w Akademii Muzycznej w Kuwejcie. Tu powstały kompozycje z elementami muzyki arabskiej, w tym „Oblicza pustyni”. Utwór ten miał uświetnić obchody 30-lecia niepodległości Kuwejtu, jednak inwazja iracka uniemożliwiła realizację tego przedsięwzięcia. W 1994 roku wydał płytę „Dziecko Słońca”, na której znalazła się suita elektroniczna „Twarze pustyni”. Suita stanowiła oprawę muzyczną dla Kuwejtu podczas Wystawy Expo w 1992 roku w Sewilli. Utwory z płyty zainspirowały Ewę Wycichowską do przygotowania choreografii do baletu „Dziecko Słońca”. Balet wystawił Polski Teatr Tańca w Poznaniu. W 1995 roku artysta otrzymał tytuł najlepszego kompozytora i wirtuoza syntezatorów przyznany przez czasopismo „Muzyka”. Jego kompozycje znalazły się na ścieżkach dźwiękowych do filmów „Przyjaciel Wesołego Diabła” i „Bliskie spotkania z Wesołym Diabłem” w reżyserii Jerzego Łukaszewicza a także stanowiły oprawę muzyczną do quizu "Koło fortuny" i Gali Polskich Nagród Przemysłu Fonograficznego "Fryderyk '96", "Fryderyk '97". Współpracując z Wojciechem Trzcińskim, Marek Biliński napisał muzykę do dramatu „Brat naszego Boga” w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego. Koncertował w kraju i za granicą m.in. w Berlinie, w Hamburgu, w Bremie, w Pradze, w Moskwie i w Kuwejcie. Artysta przejął od Jeana-Michela Jarre’a pomysł na wielkie koncerty w plenerze. Jego spektakularne show zachwyciło publiczność w Szczecinie (1993) i Krakowie (1994). W marcu 2000 roku artysta w Gnieźnie zaprezentował kolejne widowisko pt. „Gniezno 2000 – Dźwięk, Ogień, Światło, Kolor”. W 2008 roku wyprodukował album „Fire”, a jego kolejna płyta, „Mały Książę”, wydana w 2010 roku, została nominowana do nagrody Fryderyk. W 2014 roku wydano kompilację „Best Of The Best” na winylu i CD z najlepszymi kompozycjami. W 2017 roku otrzymał nagrodę „Człowieka Ze Złotym Uchem” za pionierskie osiągnięcia w dziedzinie produkcji muzycznej na festiwalu Soundedit w Łodzi. Rok później otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W latach 2019–2022 wszystkie jego albumy zostały wznowione i zremasterowane. W 2023 roku powstał film o Marku Bilińskim zatytułowany „Marek Biliński - życie jest muzyką” w reżyserii Grzegorza Brzozowicza. Artysta otrzymał swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki w Opolu, którą odsłoniono w 2024 roku. W swojej twórczości korzystał m.in. z syntezatora Minimooga, analogowego syntezatora SH-101, Roland TR-808 oraz sekwencera CSQ-600.
Oto najpopularniejsze utwory:

„Fontanna Radości” / „Taniec w Zaczarowanym Gaju” (1982)
„Ucieczka z Tropiku” (1983)
„Fontanna radości” (1983)
„Dom w Dolinie Mgieł” (1983)
„Król Świtu” (1983)
„Błękitne Nimfy” (1983)
„Sen Mistrza Alberta” (1984)
„Porachunki z Bliźniakami” (1984)
„Po drugiej stronie świata” (1984)
„Kosmiczne Opowiadania” / „Gorące Lato” (1985)
„Caliope For Ever” (1986)
„Stare dobre czasy” (1986)
„Dziecko Słońca” (1995)
„Refleksje” (2002)
„Piszczałka” (2014)