Dobrowolski Andrzej

Dobrowolski Andrzej

Dobrowolski Andrzej (ur. 1921 roku we Lwowie, zm. 1990 roku w Graz) kompozytor i nauczyciel muzyki. W czasie okupacji niemieckiej uczył się gry na organach u Bronisława Rutkowskiego, gry na klarnecie u Ludwika Kurkiewicza a wokalu u Stefana Beliny-Skupowskiego. W latach 1947-54 wykładał teorię muzyki w Państwowej Akademii Muzycznej w Krakowie. W 1976 roku został profesorem zwyczajnym kompozycji i muzyki elektronicznej na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w Grazu, a w 1979 roku dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki. Pracował w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia. W 1971 roku Dobrowolski został odznaczony przez Ministerstwo Kultury RP, a w 1972 roku przez Stowarzyszenie Kompozytorów Polskich za całokształt twórczości. W 1990 roku otrzymał nagrodę muzyczną im. Johanna Josepha Fuxa. Do wychowanków Dobrowolskiego należą m.in. John Casken (Anglia), Krzysztof Knittel, Norbert Mateusz Kuźnik, Wojciech Michniewski, Jan Oleszkowicz, Bernhard Lang, Sigrid Riegebauer (Austria) oraz K. Johns (Niemcy). W 2015 roku odbyła się w Warszawie na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina konferencja naukowa poświęcona temu wybitemu artyście.

Oto najpopularniejsze utwory:

· „Passacaglia” (1959)

· „Muzyka na taśmę nr 1” (1962)

· „Muzyka na taśmę magnetofonową i obój solo” (1965)

· „Muzyka na smyczki, 2 grupy instrumentów dętych i 2 głośniki” (1967)

· „Muzyka na taśmę magnetofonową i fortepian” (1971)

· „S for S, muzyka elektroniczna” (1973)

· „A-LA. Muzyka na orkiestrę nr 4” (1974)

· „Muzyka na orkiestrę nr 6” (1981-1982)